„Dżuma” to doskonałe i ponadczasowe studium ludzkiej natury. Camus zarysował w swojej powieści szereg postaw ludzkich wobec śmiertelnej zarazy, w wymowny sposób symbolizującej szeroko pojęte zło.
Znajdziemy tu doktora, dla którego uczciwe wykonywanie zawodu było celem samym w sobie, tajemniczego wędrowca poszukującego swego miejsca na świecie, sprzeciwiającego się wszelkim przejawom niesprawiedliwości i zła, młodego dziennikarza, który zapomni o swoim szczęściu, aby nieść pomoc potrzebującym, ubogiego pracownika merostwa – najpoczciwszego człowieka, jaki stąpał po ziemi. Znajdziemy uczonego i wojującego jezuitę, który wreszcie przyzna, że miłość do Boga jest niezwykle trudna oraz wymagająca.
Znajdziemy w „Dżumie” również takie postaci, które wcale nie poczuwały się do niesienia pomocy innym, a zamiast tego skupili się na ratowaniu własnej skóry. Szerokie grono głównych bohaterów powoduje, iż czytelnik jest w stanie zaznajomić się z wieloma sposobami postrzegania rzeczywistości. Dla jednych dżuma jest ucieleśnieniem zła i absurdu, dla innych karą boską, a dla jeszcze innych świetną okazją do zrobienia interesów.